E a min encántame a vida…

Cea na casa de Lucía

¡Nunca aprenderemos! Pasará o tempo e seguiremos comendo cos ollos…
Xuntamos semellante cantidade de comida que non quedou máis remedio que voltar ó día seguinte para rematar o que comezaramos ó sábado á noite.
Pero é que enriba ¡todo estaba de vicio! Dende aquí a miña máis sincera noraboa á Lucía Groba polas súas croquetas.
O resto foi de marcha despois, eu non tiven folgos, nin suequera despois de monear un rato no sofá. Pero que se lle vai facer se a cama estaba a chamar por min…
A ver cando facemos outra destas…
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s