E a min encántame a vida…

De capa caída…

A verdade é que levamos uns mesiños que parece que non levantamos cabeza…
Din que a xente se medra ante as dificultades, e en moitos casos é así. Non sei ata que punto está a selo no meu, pero… ás veces que remedio queda!
Logo de un tempo de malas noticias soamente, parece que as augas voltan ó seu cauce devolvéndome parte da tranquilidade, pero precisamente, despois de tanto esforzo, as forzas quedan mermadas e custa voltar a rutina con ganas.
Xa dicía eu que tanto autopsicoanálise non podía ser bo!
Pero din que a esperanza é o último que se perde. A ver se hai algo de certo niso… 

x1pjzF2-RYhxRVVW__ym1elx-no_gYTb1eiF-CCuf8Jmc4i9uV31BnKEY-ZO91r0C-NcdLbc6CQkYGN-QcXZ8ORNxiD0PzmbFg9fBBl0BKtbys9LoAMZJMH-w

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s