E a min encántame a vida…

Conflictos

Pechando portas… e abrindo ventanais!!! (Fin…)

10668727_10155720451035253_3918144072031657752_o3 anos pasaron da primeira foto á segunda…

Neste tempo sucederon moitas cousas, algunhas delas fermosas, outras non tanto, pero de todas saco unha lectura positiva… e tanto!
Hoxe fun busca-las notas e xa podo dicir que son Técnico Superior en Administración e Finanzas!
Síntome afortunada polos compañeiros que tiven, tanto nos dous primeiros anos coma neste último, máis levadeiro en moitos apectos.
Andrea, fuches a mellor compi de pupitre que me puido tocar!
Atopeime cun equipo docente incrible no IES Pedra da Auga, tanto profesionalmente como no persoal. Gracias por pensar que eu podía! Vounos extrañar…
Gracias a meus pais, Severo e Rosa, por toda a axuda prestada neste tempo. Non podo estar en dous sitios á vez e gracias a eles case o consigo.
Gracias ás miñas SADEO (Lucia, Veronica, Andrea…) por estar sempre aí. Pero en especial á miña querida Flor e a Carlos por aguantarme nos meus peores momentos e por saber acompañarme nas alegrías.
Sonia, a distancia nunca foi impedimento para sentir o teu cariño e apoio. Menos mal que nos queda o teléfono. Espero poder celebrar pronto os teus triunfos tamén.
E como non, mención especial ós meus dous amores, Candela e Fernando. Fostes a motivación nos momentos de fraqueza e por vós seguirei superando calquera obstáculo que apareza.

Parece que a vida finalmente recompensa o esforzo, que paga a pena. E agora podo dicir que un golpe de boa sorte tamén se agradece.
Remato unha etapa importante, pero tamén inicio outra que promete traer cousas moi positivas… comezo a traballar!!!

Síntome moi afortunada. Síntome feliz!

 


Conflicto (4ª parte) e seguimos…

Ummm… por onde empezo? Porque mira que me pasaron cousas nestes dez meses…

Entre elas o nacemento da miña filla. A experiencia máis marabillosa que xamais vivín… Candela veu encher o meu mundo de ledicia e amor, de momentos inesquecibles, pero tamén de noites en vela, de xoguetes por todas partes, de… uf! Tremo só de pensalo…

img051

Aínda así, con nena e todo, din terminado o primeiro curso do ciclo que me puxen a estudiar con boas notas, voltei dar clase enseguida (que de algo hai que vivir), pasei un verán algo convulso e… voltei vivir na casa de meus pais… 😦 Cómodo é, porque me permite seguir estudiando e traballando, e estareilles eternamente agradecida pola axuda que me prestan, porque doutro xeito non podería, pero… coma na casa dun… non se está…

Cando entro en conflicto conmigo mesma dígome “é temporal… é temporal… é temporal!”. Como di un amigo meu… as cousas pasan porque teñen que pasar. E todos temos épocas nas que necesitamos repoñernos dos golpes e descansar, que non fuxir, dos problemas e outros avatares da vida.

Eu estou collendo folgos. Preparándome para o que me vai tocar vivir, para o futuro inmediato e o que non o é tanto. Porque vivín e vivo nunha transición do resto da miña vida. Porque se aproximan cambios positivos, cambios para os que estou a traballar. E porque eu tamén teño dereito a vivir moitos máis momentos de felicidade…


Pechando portas… e abrindo ventanais!!! (2ª parte)

puertaOutras emprenderon o camiño antes ca min, pero como todo ten un comezo e un final, tamén eu pechei un ciclo.
Foi unha decisión moi dura. Os motivos? Moitos… demasiados para porme agora a enumeralos, pero o suficientemente importantes como para dar o paso.
Hai 15 anos comecei xunto a 5 compañeiras máis un proxecto que nos trouxo moitas alegrías. Para min é media vida; ese foi o tempo que compartín coas compañeiras das “Pandereteiras Os Muíños de Oliveira”.
Non todo foron bos momentos: En todo este tempo sufrimos moitos cambios e vivimos moitas experiencias, pero foron o suficientemente importantes como para establecer estreitos lazos con algunhas delas.
Gracias, sobre todo a Andrea Pino Fernández e Lucia Pérez Groba, por todo este tempo de traballo e éxitos. Con vós comecei e con vós rematei. Pero non teñades pena, que aínda nos quedan moitas cousas por facer, mozas!!!
Gracias tamén a Flor Diez Fernandez, que aínda que o teu paso foi breve foches un grande apoio nos últimos tempos, e aínda segues a selo.
E non podo esquecerme de Javier Feijoo. Gracias, mestre, por iniciarme, mostrarme o camiño e, por seguir ensinándome aínda hoxe. Foches o motor dese proxecto moito tempo e o que sentou as bases do que fomos. Sempre serás unha “Oliveira” máis… jajajaja…!!! Verdade, mozas???
Pero isto só é un punto e seguido. Non teñades pena, que non penso deixar de tocar e cantar. Mentres a vida mo permita seguirei dando toda a guerra que poida! Non vos ides librar de min tan facilmente.
VÉMONOS NOS ESCENARIOS, XENTE!!!


Pechando portas… e abrindo ventanais!!!

Uf! Que de voltas dá a vida…

Hai uns meses non podía nin imaxinar a que estaba por vir!.  E agora… agora parece que todo cobra un sentido completamente diferente.

Hai algún tempo  tomei algunhas decisións relevantes de cara ó meu futuro. Deixar o meu traballo das mañás para volver estudiar foi unha delas; pero esquecérame de que, ademáis das tomadas por min, moitas veces a vida tamén as toma sen pedir consentimento. E, ás veces, case é mellor así!

Botando a vista cara atrás, hai cousa de pouco máis dun ano nin podía imaxinarme que hoxe estaría neste punto: de novo en parella, estudiando e… ESPERANDO UN BEBÉ!!!… aínda se me abren os ollos coma pratos cada vez que o penso; mellor non facelo, porque se o fixera seguro que non me sucederían nin a metade das cousas que están a ocorrer agora mesmo… e son demasiado fermosas como para evitalas.

Todo son tópicos repetidos unha e mil veces por todo o mundo, pero é certo que nun momento así é cando comezas a valorar o realmente importante, e moitas das tonterías que antes me roubaban gran parte das enerxías pasan a ser precisamente iso: tonterías sen a máis mínima importancia. Cambia a túa visión do mundo e a túa percepción das situacións, e pasas de actuar por ti a actuar pola túa FAMILIA, porque agora entendes máis ca nunca o significado desa palabra que provoca que a antepoñas a todo o demáis.

Non hai nada nin ninguén que poida amargarme esta felicidade, porque incluso os problemas e os conflictos se fan máis pequenos fronte a esta lección de madurez que che dá a vida! Si, síntome por enriba de todas esas cousas, estou nunha nube da que non me dá a gana de baixar e tampouco vou permitir que ninguén queira baixarme dela. Aínda que sone duro, NÓS decidimos con quen queremos compartir esa felicidade, é o noso dereito.

Neste momento de incertidume na casa temos un motivo máis que suficiente para sorrir a diario, e faremos por que siga sendo así por moito tempo…

P. D.: Gracias, amor, por dárme este regalo, porque todo o que pasamos nestes case 8 anos está dando lugar a algo tan marabilloso coma isto. Non existirán nunca palabras coas que describir o que teño aquí dentro fai que sinta por ti.


Conflicto (3ª parte)… unha vez máis…

Noites de insomnio… e con esta xa van dúas seguidas…

O estado de nervios e estrés vai aumentando por momentos pero, por que? teño motivos?

Aparentemente non. Por primeira vez en moito tempo (vaites! hai 3 meses que non publico nada neste blog!!!) as circunstancias vánseme estabilizando: o cambio de casa foi positivo, as miñas relacións persoais en case tódolos ámbitos están a mellorar moito, traballo non me falta e teño na casa quen me escoite e me apoie (ademáis d@s amig@s, claro!); as augas, en xeral, voltan ó seu cauce… pero entón? que diantres me pasa pola cabeza para que estes mioliños non paren de dar voltas e non me deixen durmir?

Mala alimentación! Nooooon… se xa recuperei todo o que perdera en meses anteriores! Co que me gusta comer… Cama incómoda? Que va! Se ata cambiei de colchón! agora dá unha preguiza levantarse…

Despois de barallar varias opcións só me queda unha… a miña constante ansia de perfeccionismo? Pode ser pero, que eu saiba, ter espectativas non é malo, ou si? Non! Diso nada! Ser ambicioso na medida xusta está ben, hai que ter metas. Entón? É que me frustra non poder alcanzalas? … tampouco…  penso que sei lidiar coa frustración… nesta vida todo se aprende, ás veces a vase de “piiiii…”.

Tal vez poida ser que se me presente algunha que outra oportunidade de cambio e non a vexa con total claridade… ou iso, ou que ás veces non son o suficientemente valente para aproveitala como é debido. Será que non me gusta decatarme de que non sempre son todo o botada para adiante que me gustaría… quen sabe? (buf! pois se non o sei eu…).

De tódolos xeitos, se é iso o que me provoca o insomnio terei que aprender a ter paciencia que xa estou na idade… (tal vez tanto psicoanalizarme non estea a surtir demasiado efecto… ou si? aiiii… que lío…!!!).

Polo pronto, espero que a cama me reciba ben esta noite…


Conflicto (2ª parte)… e haberá máis?

Barullo, barullo, barullo… e máis barullo. Na miña cabeza poucas voces se apagaron dende a última vez que colguei un post neste blog. Tiña demasiadas cousas nas que pensar e poucas ganas de facelo durante estes últimos dous meses.

Din que todo pasa, e é certo, pero tamén o é que aínda non se me pasou a dor na meixela dereita e xa están a darme unha bofetada na esquerda…

Na maioría dos casos os cambios son para ben. Nesta etapa comezaron sendo realmente duros pero, agora que estaba a afacerme a camiñar soa, doume conta que son procesos polos que todos debemos pasar para aprender e avanzar.

E penso que eu tamén o fixen; avancei. Aínda que algunhas feridas non estean pechadas de todo si que as curo con menos pena. Gañei  en seguridade, recuperei o meu amor propio, e perdín moito lastre. Pero en ningún momento me arrepinto nin renego do vivido nos últimos sete anos. Disfrutei momentos moi doces e experimentei outros bastante máis amargos, pero ata destes últimos saquei unha lectura positiva que foi a que, ó fin e ó cabo, me levou ó punto no que estou e a tomar as determinacións que tomo.

Pero, ó que ía, ós  conflictos e cambios. Un máis nesta etapa de tantos. Xa que no medio deste vórtice véxome na obriga de intentar facer doutro lugar o meu fogar. As circunstancias provocan un novo “empaqueta trebellos e vóltaos desempaquetar”; e con esta xa van tres mudanzas en tres anos. Unha mágoa agora que me sentía realmente cómoda aquí, e tamén porque quizáis, por primeira vez en anos, lle collín apego a unha casa na que comecei coa miña independencia sen ter que responder ante ninguén, na que gañei máis do que perdín.

Pena non teño, pero si unha preguiza terrible! Un novo conflicto interior… porque o exterior está máis que resolto. Non hai opción.

Que se lle vai facer? Así están as cousas…


Conflicto

Levaba meses pensando e falando de cambios e, agora que precisamente se están a dar, teño semellante desorde de pensamentos na cabeza que non sei a cal deles facerlle caso.

Todos os cambios son duros, tanto os bos coma os malos, pero este estame a resultar lixeiramente complicado. O que eu quero e desexo mestúrase co que realmente necesito e me convén inundando a miña pobre cacholiña de barullo. E aínda estou neses días nos que non consigo distinguir tóda-las voces de entre tanto ruido.

Sei que, segundo vaian transcorrendo os días, algunhas voces se apagarán por si mesmas, e conseguirei establecer cales son as miñas prioridades reais… uf! Canto tempo confundíndoas!

Pero custa; custa moito dárse conta de que os esforzos e sacrificios feitos durante todos estes anos se quedan en nada cando quen os debería valorar non o fai. Perdín o tempo? quen sabe? Eu penso que non, porque de todas as experiencias da vida rematas por sacar algunha lección positiva.

E agora… a disfrutar de min mesma e a ser egoísta por un tempo, que xa será el finalmente, quen coloque cada cousa no seu sitio.